Historia

Zasłużeni pracownicy

lek. Karol Szwanke
urodzony 4 października 1887 w Łodzi. Zmarł 21 listopada 1959 w Przasnyszu. Lekarz, społecznik, związany z Ciechanowem i ziemią ciechanowską.

Urodził się w rodzinie ewangelickiej. Był synem Fryderyka i Anny Szwanke. Maturę w Łodzi otrzymał z opóźnieniem, ponieważ był relegowany ze szkoły za udział w proteście na rzecz wprowadzenia języka polskiego. Studiował w Dorpacie (dziś Tartu w Estonii), dyplom lekarski otrzymał z wyróżnieniem w 1913. Krótko pracował w Wołkowysku na Białorusi, w czasie I wojny światowej wcielony został do carskiego wojska. Przedostał się do legionów J. Piłsudskiego i otrzymał stopień kapitana. Bezpośrednio po wojnie pracował w Wiedniu, gdzie specjalizował się w położnictwie i ginekologii. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, następnie pracował w Łodzi.

W 1927 osiadł na stałe w Ciechanowie, gdzie został dyrektorem szpitala komunalnego przy ul. Płońskiej. Miał opinię wrażliwego i ofiarnego lekarza gotowego do niesienia pomocy w każdych okolicznościach. We wrześniu 1939 pracował w szpitalu dniem i nocą operując rannych, następnie ewakuował się do Warszawy, gdzie podjął pracę w szpitalu ewangelickim. W październiku 1939 wrócił do Ciechanowa. Jako Polak pochodzenia niemieckiego w dalszym ciągu kierował szpitalem. Wspomagał ruch oporu, szkolił potajemnie siostry szpitalne, udzielał pomocy Żydom, odważnie wobec Niemców występował w obronie prześladowanych. Po wkroczeniu wojsk sowieckich został aresztowany przez NKWD, ale wkrótce zwolniony. W 1945 zorganizował nowy szpital przy ul. Sienkiewicza.

Na skutek intryg i szykan tzw. czynników politycznych zmuszony został w 1954 do wyjazdu z Ciechanowa. Osiadł w Przasnyszu, gdzie został przyjęty z najwyższym szacunkiem przez środowisko lekarskie i społeczeństwo.

Po pięciu latach pobytu w Przasnyszu zmarł nagle, a przyczyną śmierci był wylew krwi do mózgu. Pochowany został początkowo w Ciechanowie, przy ul. Płońskiej. Jego pogrzeb stał się wielką manifestacją ludności. Po śmierci żony prochy doktora przeniesiono na Cmentarz Powązkowski w Warszawie.

prof. dr hab. Stefan Jacenty Wesołowski
członek założyciel Polskiego Towarzystwa Urologicznego , członek honorowy od 1974 roku

Urodzony 16 sierpnia 1908 r. we wsi Kamienica Mała k/Płońska. W roku 1919 rozpoczął naukę w Gimnazjum Macierzy Szkolnej w Płońsku, jednakże z powodu wysokiego czesnego w 1922 r. zmuszony był porzucić naukę w tej szkole. Od 1923 r. uczył się w Gimnazjum Państwowym w Dubnie na Wołyniu, gdzie nauka była bezpłatna. W szkole brał udział w kółku literackim i dramatycznym, grał w orkiestrze i śpiewał w chórze. Świadectwo dojrzałości uzyskał w czerwcu 1927 r. Za dobre wyniki w nauce i na egzaminie otrzymał stypendium Starosty Dubieńskiego w wysokości 600 złotych rocznie na pokrycie dalszych studiów. Studia lekarskie odbył na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego w latach 1927-1933. Podczas studiów brał czynny udział w pracy Koła Medyków, Stowarzyszenia Samopomocowego i przy budowie "Domu Medyka" w Warszawie przy ul. Oczki 5. Przez wiele lat był kierownikiem Sekcji Towarzyskiej i Artystycznej Koła Medyków.

Od 1.01.1943 r. rozpoczął pracę w Oddziale Chirurgicznym Szpitala Wolskiego w Warszawie. Podczas okupacji brał czynny udział w ruchu oporu niosąc pomoc chirurgiczną rannym żołnierzom. Po Powstaniu Warszawskim był asystentem oddziału chirurgicznego w Szpitalu Miejskim w Piotrkowie Trybunalskim. Wiosną 1945 r. wrócił do pracy w oddziale chirurgicznym Szpitala Wolskiego przy ul. Płockiej 26. Od 1.12.1951 r. został ordynatorem oddziału urologicznego w Szpitalu Wolskim w Warszawie i prowadził go do 1962 r. W latach 1950-1953 jednocześnie prowadził oddział urologiczny w Szpitalu Miejskim przy ul. Kasprzaka 17. W lipcu 1954 został mianowany kierownikiem Kliniki Urologii AM w Warszawie i funkcję tę pełnił do 30.09.1978 r., to jest do przejścia na emeryturę, następnie od 1.10.1978 r. do 31.03.1980 r. był kuratorem Kliniki Urologii AM w Warszawie. We wrześniu 1980 r. objął stanowisko profesora na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu w Bengazi w Libii, gdzie pracował do 31.08.1981 r. Po powrocie do kraju nadal pracował w Klinice Urologii AM w Warszawie. Od 1.01.1986 r. do 30.04.1992 r. pracował w stworzonym przez siebie oddziale urologicznym Specjalistycznego Szpitala Wojewódzkiego w Ciechanowie.

Wykształcił kadrę ciechanowskich urologów. Oddział urologiczny ciechanowskiego Szpitala nosi Jego imię.

Dzięki staraniom profesora w latach 1967-1970 wybudowano nowoczesny budynek Kliniki Urologii, na 90 łóżek, z własnym ambulatorium, pracownią bakteriologiczną, biochemiczną i radiologiczną, który otwarto w styczniu 1971 r. Od początku pracy w Klinice Urologii AM aż do roku 1980 prowadził zajęcia ze studentami (wykłady i ćwiczenia). W Klinice pod Jego nadzorem przeprowadzono 25 przewodów doktorskich i 5 habilitacji. Był recenzentem 27 prac doktorskich i 13 habilitacyjnych, występował 11 razy w sprawach o nadanie tytułu profesora nadzwyczajnego i 4 razy profesora zwyczajnego. W latach 1951-1975 prowadził szkolenie lekarzy urologów, chirurgów i ginekologów, współpracując z Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego, szkoląc ponad 600 osób.

Profesor Wesołowski jest wielkim autorytetem zawodowym i moralnym. Człowiekiem pełnym życzliwości i radości życia, który zaskarbił sobie sympatię wszystkich, którzy mieli przyjemność Go poznać.